Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ !!! 
Ήταν μόλις 44 χρόνων το 1908, όταν μετά την επανάσταση των Νεότουρκων, επισημοποιείται η Ένωση με την Ελλάδα. Γνήσιος εκτιμητής των καταστάσεων, παραιτείται για να αποφύγει συγκρούσεις με τις Μ.Δυνάμεις, και πηγαίνει στην Αθήνα όπου καλείται να εξομαλύνει την κατάσταση, αφού από την υπερεικοσάχρονη πολιτική δράση του, είχε αποκτήσει πήρα και αντίληψη διπλωματική, ωριμότητα και υπεροχή που έκαναν διακριτή την περίλαμπρη σταδιοδρομία του. Ένα μέρος από τα μαλλιά και τα γένια του είχε υπολευκανθεί. Με τα γυαλιά και τους καλούς τρόπους, την πειστική ευγλωσσία του, έδινε την εντύπωση ανθρώπου, που μιλούσε με ειλικρίνεια, πράγμα που οδήγησε σε συντριπτική νίκη του κόμματος του.
Έτσι, αναλαμβάνει την ανασυγκρότηση της χώρας και την εξυγίανση του κρατικού μηχανισμού, με έναν πρωτοφανή οργασμό δημιουργίας. Διακρίνεται από μια πρωτόγονη διαίσθηση, έναν υψηλό πολιτικό ρεαλισμό. Καταπιάνεται με την αναδιοργάνωση του κράτους ενώ παράλληλα επιδίδεται και στην υλοποίηση ορισμένων άλλων προτεραιοτήτων ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της χώρας. Η δυσφορία του αγροτικού κόσμου και η πικρία του αστικού καθώς και η φαυλοκρατική ολιγαρχία είναι δυσοίωνα σημάδια για τη πορεία του τόπου και γεννούν τη υποχρέωση κατάρτισης της εργατικής νομοθεσίας με επιστημονική μεθόδευση.
Για το λόγο αυτό, το τμήμα εργασίας και κοινωνικής πρόνοιας, διοργάνωσε την κρατική μέριμνα υπέρ των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, καταρτίστηκαν μελέτες περί των όρων εργασίας και μελετήθηκαν τα προτεινόμενα για τις συνθήκες του τόπου μέσα επέμβασης του κράτους στις διαφορές εργοδοτών και εργαζομένων. Επιπλέον έγιναν συγκριτικές έρευνες για τα ισχύοντα σε προηγμένα κράτη και καταρτίστηκαν μελέτες και σχέδια για τη συνδικαλιστική και συνεταιριστική οργάνωση των εργαζομένων, έτσι ώστε να σημειωθεί πρόοδος στην απόδοσή τους. Επίσης, άρχισε να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισής τους από εργασιακά ατυχήματα.
Ο Βενιζέλος είχε αναγνωρίσει και το όπλο της απεργίας, αλλά δεν ήταν διατεθειμένος να γίνει μοχλός παράλυσης του οικονομικού βίου της χώρας. Παράλληλα, στον τομέα της υγείας, η θεμελίωση του θεσμού των κοινωνικών ασφαλίσεων αποτέλεσε ιστορικό άλμα προόδου, ενώ πανηγυρική εκδήλωση ήταν η μεγάλη αγροτική μεταρρύθμιση. Θέσπισε το δικαίωμα της απαλλοτρίωσης των τσιφλικιών από το κράτος και σε συνδυασμό με ένα πρόγραμμα γεωργικής πολιτικής, απέβλεπε στην εντατική εκμετάλλευση της ελληνικής γης και στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του Έλληνα αγρότη, που αποτελεί τη σπονδυλική στήλη της κοινωνίας μας.
Από την άλλη πλευρά, στις αρνητικές αντιδράσεις, έρχονται να προστεθούν οι ευνοούμενοι του καθεστώτος που εκμεταλλεύονται τις πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις του έθνους και ακόμη το σύστημα της ευνοιοκρατίας που επικρατεί για την επάνδρωση των δημοσίων θέσεων, κάτι που έχει παραλύσει τον κρατικό μηχανισμό. Για να δώσει λύση και σε αυτό το πρόβλημα, κατάρτισε τη φορολογική πολιτική, προσαρμόζοντας τους φόρους με τρόπο, ώστε να εκπληρώνουν τον προορισμό τους, χωρίς όμως να κάμπτουν τη δημιουργική έφεση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας.
Βαρύτητα δόθηκε και στην εκπαίδευση, καθώς πίστευε ότι η μόρφωση ήταν ισάξια με τα εθνικά ταμπού καθώς σχετιζόταν άμεσα με την εξωτερική πολιτική. Είναι γεγονός ότι και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Βενιζέλος έκανε πολλά. Ένα από αυτά ήταν η νύμφη του Θερμαϊκού, που όμως δεν ήταν αρκετή.
Σειρά είχαν Βέροια, Κατερίνη, Ήπειρος, μαζί με τα νησιά του Αιγαίου, η ελληνικότητα των οποίων αποκαταστάθηκε, αφού ο Βενιζέλος, με το διπλωματικό του ταλέντο, απέσπασε την εύνοια των Μεγάλων για άλλη μια φορά.
Οι ρίζες ενός υποβόσκοντος διχασμού, που ξετυλίχτηκε σε χωρισμό του ελληνισμού, έγιναν ορατές στην Αθήνα με το παλάτι να είναι άνδρο των Γερμανών, που βασάνιζαν έναν ολόκληρο λαό, κρυμμένοι πίσω από την πανελλήνια προσωπικότητα του Βενιζέλου. Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρείται το συνέδριο του Παρισιού το Νοέμβριο του 1918, σκοπός του οποίου ήταν ο διακανονισμός των διαφορών και εκκρεμοτήτων μεταξύ νικητών και ηττημένων του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Ο Βενιζέλος, στηριζόμενος στο «Αρχαί εθνικοτήτων», προσκομίζει αδιάσειστα στοιχεία σχετικά με την αναγνώριση του αλύτρωτου ελληνισμού της Τουρκίας, με στόχο να πείσει τους συμμάχους. Και θα τα καταφέρει. Θα υλοποιήσει το όνειρο του ελληνισμού, θα μετουσιώσει τις προσδοκίες τόσων χρόνων σε θρύλο, θα μεταφράσει τη Μεγάλη Ιδέα στη δημιουργία της χώρας των 5 θαλασσών και 2 ηπείρων. Τα ελληνικά σύνορα προωθούνται μέχρι την Κων/πολη και τη Μαύρη Θάλασσα μαζί με τα παράλια της Μ. Ασίας και τα Δωδεκάνησα και μαζί προωθείται και το γόητρο του σε εθνικό αναδημιουργό.
Τότε, θα εκτιμηθεί επάξια η επίδοση του Έλληνα πολιτικού στο διεθνή διπλωματικό στίβο. Το προικισμένο μυαλό του θα αφήσει άναυδους όλους τους ομοτράπεζούς του, αφού πρώτα τους ξεγελάσει να υπογράψουν χωρίς να κατανοούν τι σημασία είχε η υπογραφή τους. Θα φτάσει στο αποκορύφωμα, παραδίδοντας μαθήματα σε ευρωπαίους διπλωμάτες. Ίσως το γεγονός αυτό, ενόχλησε κάποιους ώστε να πραγματοποιήσουν την πρώτη απόπειρα δολοφονίας
εναντίον του, αφήνοντας πληγή όχι στο σώμα, αλλά στην καρδιά του, μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ…
O ελληνικός λαός όμως στις εκλογές που ακολουθούν θα υπογράψει την καταδίκη του σε θάνατο την κρισιμότερη στιγμή της ιστορίας του, ευνουχίζοντας την πολιτική ηγεσία του τόπου, θυσιάζοντας τον «πολιτικό κολοσσό του έθνους», και στερώντας το Βενιζέλο την εμπιστοσύνη και την ευγνωμοσύνη του. Έτσι, σαν εξοστρακισμένος Αριστείδης, έφευγε προφητευόμενος το αναπόφευκτο καταστροφικό μέλλον…
O
Η ηγεσία της χώρας, δοσμένη στα χέρια ανίκανων ανθρώπων, διέπραττε το ανοσιούργημα να υιοθετεί τις πολιτικές θέσεις του προκάτοχού της, ενώ αυτός, αυτοεξόριστος παρακολουθούσε τα δρώμενα ως απλός θεατής.
|
